Στεγανοποίηση & Θερμομόνωση Ταράτσας: Ο Πλήρης Οδηγός
Γιατί Αστοχούν οι Ταράτσες
Μέρος 1 από 4
Οι περισσότερες ταράτσες στην Αττική χτίστηκαν τις δεκαετίες του '70, '80 και '90, με απλό τσιμεντοκονίαμα ή ασφαλτόπανο ως μοναδική στεγανωτική προστασία. Και τα δύο υλικά έχουν μια ρεαλιστική διάρκεια ζωής 10 έως 15 ετών — όχι επειδή είναι κακής ποιότητας, αλλά επειδή η ταράτσα είναι η πιο καταπονημένη επιφάνεια ενός κτιρίου.
Η καταπόνηση προέρχεται από τρεις κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Πρώτον, η ηλιακή ακτινοβολία (ιδιαίτερα η υπεριώδης) διασπά σταδιακά τους δεσμούς των ασφαλτικών ή τσιμεντοειδών υλικών, κάνοντάς τα εύθραυστα. Δεύτερον, οι απότομες θερμοκρασιακές μεταβολές —από τους 60°C το μεσημέρι του Ιουλίου έως τους 5°C ένα χειμωνιάτικο βράδυ— προκαλούν διαστολές και συστολές που κουράζουν το υλικό σαν να το λυγίζετε συνεχώς. Τρίτον, το νερό της βροχής που λιμνάζει σε σημεία με ανεπαρκή κλίση βρίσκει τον χρόνο να διεισδύσει σε κάθε μικρορωγμή που έχουν δημιουργήσει οι δύο πρώτοι παράγοντες.
Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος: οι μικρορωγμές διευρύνονται με κάθε κύκλο βροχής-ξηρασίας, μέχρι να γίνουν αρκετά μεγάλες ώστε να περάσει νερό μέσα στην πλάκα. Από εκεί, το νερό ταξιδεύει μέσα από τον οπλισμό του σκυροδέματος, φτάνοντας τελικά στην οροφή του από κάτω ορόφου — συχνά αρκετά μακριά από το σημείο όπου ξεκίνησε η διαρροή, κάτι που μπερδεύει πολλούς ιδιοκτήτες όταν ψάχνουν την αιτία.
Η ζωτική διάρκεια μιας ταράτσας δεν είναι σταθερή για όλα τα κτίρια. Ο προσανατολισμός, η ύπαρξη σκίασης, η ποιότητα της αρχικής κατασκευής και το αν υπάρχει κυκλοφορία πάνω στην ταράτσα (π.χ. χρήση ως βεράντα) επηρεάζουν σημαντικά πόσο γρήγορα θα εμφανιστούν τα πρώτα προβλήματα.