Ανερχόμενη Υγρασία: Ο Πλήρης Οδηγός
Οι Μόνιμες Λύσεις
Μέρος 3 από 4
Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να σταματήσετε την ανερχόμενη υγρασία, και η σωστή επιλογή εξαρτάται από την ηλικία του κτιρίου, το πάχος της τοιχοποιίας και τον προϋπολογισμό. Δεν υπάρχει μία λύση «για όλους» — υπάρχει η κατάλληλη λύση για το συγκεκριμένο κτίριο.
Η πιο διαδεδομένη μέθοδος σήμερα είναι η δημιουργία χημικού στεγανωτικού φραγμού: ειδικό υγρό (συνήθως σιλοξανικής ή σιλανικής βάσης) εγχέεται υπό πίεση σε μια σειρά οπών στη βάση του τοίχου. Το υλικό διαχέεται μέσα στους πόρους του υλικού και, όταν στεγνώσει, δημιουργεί ένα αδιαπέραστο στρώμα που εμποδίζει την υγρασία να ανέβει περαιτέρω — ουσιαστικά έναν τεχνητό «φραγμό» εκεί που δεν υπήρχε ποτέ μεμβράνη.
Σε τοιχοποιίες με πολύ έντονη ή μακροχρόνια προσβολή, προτιμάται συχνά η αφαίρεση του παλιού, προσβεβλημένου σοβά σε ύψος τουλάχιστον 1 μέτρου πάνω από το ορατό όριο της υγρασίας, και η αντικατάστασή του με ειδικά διαπνέοντα επιχρίσματα (συστήματα «ανασοβατίσματος»). Αυτά τα επιχρίσματα δεν εμποδίζουν την υγρασία να υπάρχει μέσα στον τοίχο, αλλά επιτρέπουν στους υδρατμούς να διαφεύγουν προς τα έξω χωρίς να φουσκώνουν και να ξεφλουδίζουν, ενώ ταυτόχρονα «δεσμεύουν» τα άλατα πριν φτάσουν στην επιφάνεια.
Σε ακραίες περιπτώσεις — παλιά κτίρια με πολύ παχιά λιθοδομή ή έντονη υγρασία εδάφους — συνδυάζουμε και τις δύο μεθόδους μαζί με εξωτερική στεγανοποίηση του θεμελίου, όπου αυτό είναι εφικτό. Το κόστος μιας τυπικής επέμβασης χημικού φραγμού σε τοίχο 10 γραμμικών μέτρων κυμαίνεται συνήθως σε λίγες εκατοντάδες ευρώ, ενώ η πλήρης αποκατάσταση με ανασοβάτισμα κοστίζει περισσότερο αλλά προσφέρει και αισθητική αποκατάσταση μαζί με τη λύση του προβλήματος.